W roku 1874 Engels, omawiając słynny manifest uchodźców Komuny, blankistów, którzy przebywali na emigracji w Londynie, traktuje jako nonsens ich hałaśliwe proklamowanie wojny z religią, oświadczając, że tego rodzaju wypowiedzenie wojny stanowi najlepszy sposób, by ożywić zainteresowanie dla religii i utrudnić rzeczywiste obumieranie religii. Engels zarzuca blankistom brak zdolności zrozumienia tego, że jedynie walka klasowa mas robotniczych, wszechstronnie wciągająca jak najszersze warstwy proletariatu do świadomie rewolucyjnej praktyki społecznej, jest rzeczywiście zdolna wyzwolić uciskane masy z jarzma religii, podczas gdy proklamowanie wojny z religią jako politycznego zadania partii robotniczej jest anarchistycznym frazesem Również w roku 1877 w Anty-Duhringu bezwzględnie potępiając najmniejsze ustępstwa Duhringa-filozofa na rzecz idealizmu i religii, Engels nie mniej stanowczo potępia rzekomo rewolucyjną ideę Duhringa o zakazie religii w społeczeństwie socjalistycznym. Wypowiadać tego rodzaju wojnę religii oznacza jak powiada Engels przebismarkować samego Bismarcka”, tj. powtórzyć niedorzeczność bismarkowskiej walki z klerykałami
Powinniśmy walczyć z religią. Jest to abecadło całego materializmu, a więc również marksizmu. Ale marksizm nie jest materializmem, który zatrzymał się na abecadle. Marksizm idzie dalej. Mówi on: należy umieć walczyć z religią, w tym zaś celu trzeba materialistycznie wyjaśnić źródła wiary i religii wśród mas.
Rewolucja udawana, zamiast dławić go i rozcierać na pył między młyńskimi kołami wymogów systemu konkurencji, opartego na zasadzie: jeden przeciw wszystkim.